Otwarcie Fundacji robo_nogi wspierającej osoby po amputacjach kończyn

Fundacja robo_nogi już oficjalnie działa na rzecz osób po amputacjach kończyn

Od 17 lat żyję po amputacji nogi. Jako robo_noga od dawna wspieram osoby po amputacjach i ich bliskich. Teraz chcę robić to na większą skalę i w bardziej oficjalnej formie. Właśnie po to powstała fundacja.

Kiedy sama byłam świeżo po amputacji, bardzo brakowało mi kogoś takiego jak „Klaudia po amputacji“, do kogo mogłabym zadzwonić, kogo mogłabym o wszystko zapytać i kto powiedziałby mi, że dam radę! Chcę być taką osobą dla innych, żeby nikt nie musiał przechodzić przez to sam. Nazwa też nie jest przypadkowa, bo robo_noga to ja, a „robo_nogi“ to my wszyscy, czyli osoby po amputacjach, dla których to wszystko jest robione.

W czym pomaga fundacja?

Fundacja bezpłatnie wspiera osoby z brakiem kończyny dolnej lub górnej oraz ich bliskich, niezależnie od wieku, sytuacji życiowej i tego, ile czasu minęło od amputacji.

Fundacja zapewnia:

  • Wsparcie informacyjne związane z orzecznictwem o niepełnosprawności, świadczeniami finansowymi oraz dostępnymi dofinansowaniami i ulgami, które mogą przysługiwać.
  • Instruktaż związany z postępowaniem po zabiegu amputacji: pielęgnacja, hartowanie i bandażowanie kikuta, zapobieganie przykurczom oraz rehabilitacja.
  • Przedstawienie etapów protezowania – tego, czego można się spodziewać i jak sobie radzić z wyzwaniami.
  • Poszukiwanie sposobów na sfinansowanie protezy.
  • Towarzyszenie podczas całego etapu rekonwalescencji aż do powrotu do aktywnego życia.
  • Przedstawienie wskazówek ułatwiających korzystanie z protezy.
  • Wsparcie w powrocie do aktywności zawodowej i społecznej.
  • Pomoc w innych sprawach, w zależności od indywidualnych potrzeb konkretnej osoby.

Dziękuję każdemu, kto mnie do tej pory wspierał, dzięki Wam to wszystko ma sens. Mam nadzieję, że fundacja zrobi wiele dobrego, i zapraszam Was do wspólnych działań.

Kobieta z protezą nogi z aktem notarialnym założenia fundacji wspierającej osoby po amputacjach

Poniżej publikuję wywiad, w którym opowiadam o swojej historii, o tym, jak wygląda życie po amputacji i dlaczego postanowiłam pomagać innym.

Straciła nogę jako 16-latka. Dziś pomaga innym odnaleźć się po amputacji. „Brakowało mi takiej Klaudii”

Klaudia Kaniewska miała 16 lat, kiedy usłyszała, że żeby przeżyć, musi stracić nogę. Dziś, znana w sieci jako robonoga, sama daje wsparcie ludziom, którzy stają przed podobną diagnozą lub uczą się życia po amputacji. Nie opowiada bajek o nieustannej sile i pokonywaniu wszystkich przeszkód. Mówi o bólu, strachu, intymności, protezie i codzienności, która potrafi zaskoczyć nawet zwykłym kubkiem herbaty. To szczera rozmowa o życiu bez jednej nogi.

Jesteś osobą niezwykle aktywną, mocno wspierającą ludzi z całej Polski, które czeka amputacja lub są po takiej amputacji. Mówisz też dużo o swoich doświadczeniach… ale mało kto wie, co sprawiło, że sama straciłaś nogę. A Twoja historia z „robonogą” zaczęła się od diagnozy lekarskiej. Jak wyglądał ten moment, w którym dowiedziałaś się, że amputacja nogi jest jedyną drogą do uratowania Twojego życia, i co czuje młoda dziewczyna, słysząc taką decyzję od lekarzy?

– Straciłam nogę już 17 lat temu, więc można powiedzieć, że połowa mojego życia to już życie bez nogi. Straciłam ją w wyniku ciężkiej choroby nowotworowej kości, po blisko 13 latach walki o nią. To był okropny czas dla mnie i mojej rodziny. Sama amputacja była finałem tego wszystkiego, ale to, co przeżyłam wcześniej, czyli długotrwałe leczenie, pobyty w szpitalach, ból, strach, było chyba dla mnie najgorsze.

Kiedy po wykańczających próbach leczenia dowiedziałam się, że nic już nie da się zrobić, usłyszałam dwie opcje: amputacja nogi na poziomie uda albo to nie skończy się dla mnie dobrze… Wybrałam życie! Z perspektywy czasu pamiętam niezwykle profesjonalny sposób, w jaki profesor przekazał tę trudną informację 16-letniej, chorej dziewczynce. Rozmawiał ze mną bezpośrednio, jak z dorosłą osobą, bo zgodę na amputację musiałam podpisać również ja, nie tylko moja mama. Z tej rozmowy zapamiętałam przede wszystkim nadzieję. Profesor dał mi nadzieję na to, że bez tej nogi da się żyć i że w końcu będzie lepiej. Dzięki temu było mi lżej oswoić się z tą myślą i podjąć jedyną słuszną decyzję, wybierając dalsze życie.

Oczywiście był też ogromny strach przed tym, jak to będzie, gdy obudzę się bez nogi, i jak dalej będzie wyglądało moje życie. Bałam się, ale trochę nie miałam wyjścia. Szłam w nieznane, ale czasem chyba tak trzeba. Pamiętam jeszcze, że jadąc na operację, wyrzuciłam swoje stare buty ortopedyczne, co było takim symbolem odcięcia się od starego życia sprzed amputacji. Cieszyłam się, że będę mogła chodzić w normalnych butach. Jak widać, miałam bardzo proste marzenia o butach. Marzyłam po prostu o zwykłym, nudnym życiu, nie w szpitalu.

Droga od utraty nogi do stworzenia portalu i Fundacji robo_nogi wymagała przełamania wielu własnych barier. Co było dla Ciebie bezpośrednim impulsem, żeby przestać traktować niepełnosprawność jako temat prywatny i zacząć publicznie edukować oraz pomagać innym?

– Mam wrażenie, że w moim życiu nic nie dzieje się tak po prostu. Nie usiadłam i nie wymyśliłam w jednym momencie, że będę pomagać osobom po amputacjach i założę fundację. To zbieg wielu czynników, doświadczeń i czasu, który mnie do tego doprowadził. Pamiętam jednak taki jeden moment: podczas studiów trwała zbiórka publiczna w internecie na moją już drugą zaawansowaną protezę. Podczas wywiadu, który odbywał się wtedy na krakowskim rynku, powiedziałam, że jeśli uda mi się zebrać środki na nową protezę i dzięki niej stanę na nogi, dosłownie i w przenośni, to będę pomagać innym osobom. Chciałam pomnożyć to dobro, które otrzymałam od innych! Dzięki wielu dobrym ludziom środki udało się zebrać, a ja zaczęłam realizować to, co obiecałam. Oczywiście nie stało się to z dnia na dzień, musiałam skończyć studia, a potem każda kolejna praca łączyła się z pomaganiem innym ludziom, zarówno w instytucjach, jak i w fundacjach, w których pracowałam. Doszłam w końcu do momentu, w którym stwierdziłam, że najlepiej wychodzi mi pomoc osobom po amputacjach i że to właśnie kocham.

Fundacja powstała jako uwieńczenie tej pomocy, która wymagała już bardziej oficjalnej formy. Chciałam móc rozwijać ją na większą skalę i docierać nie tylko do pojedynczych osób, ale też poprzez różnego rodzaju projekty do osób w całej Polsce. Fundacja dopiero się rozwija, dlatego obecnie szukam form finansowania na to, co siedzi w mojej głowie, abym mogła odpowiadać na potrzeby osób po amputacjach nie tylko lokalnie, ale na większą skalę.

Z doświadczenia wiem, że kiedy ja byłam po amputacji, bardzo brakowało mi takiej Klaudii po amputacji, która towarzyszyłaby mi w tym wszystkim i podzieliła się swoim doświadczeniem. Widocznie tak musiało być. Te trudne doświadczenia i droga, którą sobie po amputacji udeptałam, stały się solidnym fundamentem Fundacji robo_nogi, którą założyłam, by jeszcze bardziej pomagać osobom takim jak ja. Przez ten czas zdążyłam już przyzwyczaić się do tego stanu. Zresztą nie mogłabym pomagać innym, nie mając przepracowanego tematu amputacji. Z drugiej strony, gdyby nie to bardzo trudne doświadczenie, nie byłabym tą samą osobą, którą jestem teraz i pewnie nie byłabym w tym miejscu, w którym jestem, a ja bardzo lubię to, kim jestem i co robię. Dzięki tym doświadczeniom mogę lepiej rozumieć osoby po amputacjach i ich rodziny, więc mimo wszystko niczego nie żałuję. Mówię, że kocham tych ludzi po amputacjach i dziękuję za to, że mogę im pomagać.

Muszę zapytać o zmysł fantomowy i prywatne sny. Przecież sny bywają najbardziej szczerym odzwierciedleniem naszej podświadomości. Czy kiedy śnisz o sobie, poruszasz się na dwóch własnych nogach, nosisz protezę, czy może ciało w snach w ogóle nie ma dla Ciebie formy?

– Muszę przyznać, że to bardzo ciekawe pytanie, szczególnie o te sny. Nikt mnie o to jeszcze nie pytał, ale sama zwróciłam na to uwagę, ponieważ nigdy w snach nie widziałam siebie jako osoby bez nogi. Wygląda to tak, że widzę normalną nogę, a nie protezę. Jednocześnie albo we śnie mam świadomość, że jestem po amputacji – widząc normalną nogę, albo wręcz przeciwnie nie ma w ogóle tego tematu. We śnie nie widzę siebie ani bez nogi, ani z protezą. Moim zdaniem jest to bardzo ciekawe. Przypuszczam, że chodzi o to, że pogodziłam się ze stratą, a moją protezę traktuję jak nogę, ale pewnie psycholodzy lub badacze mogliby powiedzieć na ten temat coś więcej.

Dla wielu osób proteza to przedmiot użytkowy, dla innych – część tożsamości. Czy zdarza Ci się mówić do swojej protezy? Traktować ją jak „partnera” w codziennym życiu, czy jest to wyłącznie zimny element technologii?

– Moja robo_noga to moja bliska przyjaciółka albo przyjaciel. U mnie nie ma płci. Traktuję ją jako część swojego ciała i jest dla mnie bardzo ważna. Oczywiście, że czasem do niej mówię, zwracam się do niej i rozmawiam z nią. Szkoda, że jeszcze mi nie odpowiada, ale technologia się rozwija, wszystko przede mną (śmiech)…

Jestem bardzo wdzięczna, że dzięki niej mogę chodzić, normalnie funkcjonować, pracować i pomagać innym osobom. Bez niej nie byłoby to możliwe, a wcale nie było to takie oczywiste, bo droga do dobrej protezy była w moim przypadku długa i trudna.

W sieci pokazujesz ogromną siłę, witalność i sprawczość. A jak wyglądają te najzwyklejsze, niewidoczne dla obserwatorów chwile w domu – np. nocne wyjście do kuchni po szklankę wody bez zakładania protezy? Co wtedy czujesz?

– Bez protezy czuję się bardziej niepełnosprawna. Czuję swoje ograniczenia. Zdarzają się upadki na kulach. Przeniesienie kubka z herbatą do pokoju staje się ogromnym wyzwaniem, a śliska podłoga, czy schody staje się zagrożeniem. Niestety, jak każda osoba po amputacji, mam też gorsze dni, w które ciężko jest wstać z łóżka, a czasem jest to wręcz niewykonalne. Bóle fantomowe, szczególnie w nocy, potrafią dać w kość. Nie wszystko jest kolorowe. Mimo to staram się skupiać na dobrych rzeczach i chwilach. Często motywacją jest właśnie ta pomoc innym, bo wiem, że jestem potrzebna, i to daje mi siłę, aby nie tylko pomagać, ale też przezwyciężać własne problemy i trudności. Dlatego gdy ktoś dziękuje mi za pomoc, ja też dziękuję za to, że mogę pomagać. To dla mnie również bardzo wiele znaczy!

Moda często narzuca nam symetrię jako kanon piękna. Czy przeszłaś drogę od próby „ukrywania” protezy pod ubraniem do celowego jej eksponowania jako atutu wizualnego? Jak kupujesz buty – czy nadal patrzysz na nie przez pryzmat tego, jak układają się na protezie?

– Rzeczywiście, zaraz po amputacji chciałam docelowo mieć imitację nogi, czyli pokrycie kosmetyczne z gąbki, które odwzorowuje wizualnie nogę. Oczywiście nie jest ona jak zdrowa noga, ale kształtem przypomina drugą i można na nią naciągnąć spodnie czy rajstopy. Protetycy przekonali mnie jednak, żeby dać szansę zwykłej, normalnej protezie i jej wyglądowi. Tym bardziej że była to już lepsza proteza, której wygląd był techniczny, ale nie obskurny. Miałam dać jej szansę na jakiś czas, póki będę mieć lej testowy, bo w tym czasie i tak wykonanie tej kosmetyki byłoby bezsensowne. Ostatecznie przyzwyczaiłam się do tego wyglądu, a przekonały mnie też plusy protezy bez pokrycia kosmetycznego, których jest całkiem sporo. Czas zrobił tu swoje, ale myślę, że to także efekt tego, że otworzyłam się na swój nowy wizerunek. Stwierdziłam, że i tak większość ludzi albo wie, że nie mam nogi, albo domyśla się, że coś jest „nie tak z tą nogą”. Obecnie praktycznie nie mam w garderobie długich spodni, bo wolę mieć odsłoniętą protezę. Dzięki temu od razu jest jasne, że mam protezę, bez zbędnych domysłów. Polubiłam ten swój nowy wizerunek. Rzeczywiście proteza wygląda jak robo_noga. Tak nazwały ją dzieci w szkole, w której prowadziłam zajęcia o niepełnosprawności i inkluzywności. Ta nazwa została ze mną do dziś i dlatego, gdy przyszedł czas na wybranie nazwy fundacji, nie miałam wątpliwości, że musi to być Fundacja robo_nogi.

Cieszę się, że obecnie mam protezę, w której mogę zmieniać nakładki na kolano, wybierając spośród pięciu kolorów: czarnego, szarego, niebieskiego, czerwonego i zielonego. Dobieram je do koloru codziennego ubrania. A co do butów, to na szczęście mam już stopę protezową, o której kiedyś marzyłam: pozwala dostosować wysokość obcasa i swobodnie kupować buty, które mi się podobają, a nie takie, które akurat pasują na protezę. Mogę więc wybrać, czy chcę balerinki, sandałki, kozaki na lekkim obcasie, czy też sportowe adidasy.

Cieszę się, że technologia tak mocno poszła do przodu, bo 17 lat temu nie było takich możliwości. Poszła do przodu nie tylko technologia, ale też świadomość ludzi jest coraz większa. Myślę, że internet i media społecznościowe bardzo przyczyniły się do większej otwartości społeczeństwa na niepełnosprawność. Bardzo wierzę, że w internecie można zrobić wiele dobrego i dlatego właśnie działam jako robo_noga w mediach społecznościowych.

Czy po tylu latach żyjąc z protezą, Twój mózg wciąż ma czasem impulsy ze „starego życia” – na przykład odruch odruchowego cofnięcia stopy lub próby przeniesienia ciężaru ciała, zanim uświadomisz sobie fizyczną barierę?

– Akurat ruchów fantomowych i tego typu odczuć już nie odczuwam. Zwykle zanikają one z biegiem czasu, choć oczywiście jest to bardzo indywidualne. Niestety zmagam się z bólami neuropatycznymi, które nasilają się w nocy, a także w chwilach przeciążenia, stresu i gorszego czasu.

Na co dzień wysłuchujesz dramatów ludzi po świeżych amputacjach, ich żalu i lęku. Jak odcinasz się od tego emocjonalnego ciężaru po zamknięciu laptopa, by nie przełożyć traumy swoich podopiecznych na własne życie prywatne i domowe?

– Faktycznie niektóre historie moich podopiecznych są naprawdę bardzo trudne. Najgorsze są sytuacje, gdy do niepełnosprawności dochodzi bieda, trudne warunki życia, samotność i brak zasobów psychicznych, by poradzić sobie z wyzwaniami. Trudne są też choroby współistniejące i nowotworowe, często u dzieci. To naprawdę potrafi poruszyć, nawet mnie, osobę, która widziała już w życiu całkiem sporo.

Spotykam naprawdę różnych ludzi, często bardzo biednych, zapomnianych, mieszkających na końcu świata. Przekonałam się, że życie nie jest czarno-białe, i nie oceniam żadnego człowieka ani sytuacji, w której się znalazł, bo każda historia jest inna. Staram się pomagać w miarę swoich możliwości i traktować wszystkich na równi, z sercem i wiem, że oni to czują.

Radzę sobie z tym tak, że staram się robić tyle, ile mogę. Niestety nie dam rady zrobić wszystkiego ani rozwiązać wszystkich życiowych problemów moich podopiecznych. Mogę wskazać drogę i wesprzeć, ale nie jestem w stanie zrobić wszystkiego za tę osobę. Nie wszystko zależy wyłącznie ode mnie. Wiele, a tak naprawdę większość, zależy od samej osoby. Wiem po sobie, że finalnie to ta osoba musi sobie pomóc: podjąć działanie, włożyć energię w ćwiczenia i wykazać chęć do działania. Bez tego nikt, nawet z największą pomocą, nie zrobi niczego za nią.

Jesteś młodą kobietą, która jak każdy z nas, potrzebuje też bliskości drugiej osoby. Jak wygląda Twój osobisty proces przełamywania barier w relacjach intymnych – w którym momencie zdejmujesz protezę przy nowej osobie i jak budujesz poczucie swojej atrakcyjności?

– Faktycznie ściąganie protezy przed innymi osobami może być dyskomfortem, szczególnie dla kogoś, kto stale nosi protezę i nie wychodzi bez niej z domu. Wiem, że niektóre osoby mówią, że czują się wtedy wręcz gołe. Myślę, że jest to normalne i bardzo indywidualne, dlatego szanuję każde tego typu odczucia, bo mamy do nich prawo. Tak jak osoba w pełni sprawna czasem wstydzi się rozebrać, tak samo może to wyglądać po amputacji.

W moim przypadku nie jest to większy problem, ponieważ uczestniczyłam już w wielu szkoleniach, na których prezentowałam życie z protezą i musiałam ją ściągać przy sporej publiczności. Dla mnie kikut to po prostu kawałek pozostawionej nogi i tyle. Tak samo nie mam problemu, by zdjąć protezę na plaży czy na basenie. Pokazuję się ludziom taką, jaka jestem, nie mam nogi i tyle. Nie przejmuję się tym, co pomyślą inni, bo też mają prawo myśleć, co chcą, a na to nie mam wpływu. Mimo to na co dzień jestem głównie w protezie, bo to jest moja noga.

Co ciekawe, przez te 17 lat chyba dosłownie 1–2 razy spotkałam się z jawną opinią, gdy ktoś poprosił mnie o zasłonięcie protezy, bo mu to przeszkadza i boli go sam jej widok. Byłam bardzo zaskoczona i oczywiście z całym szacunkiem nic nie zasłoniłam, bo taka już jestem. Nie wiem dlaczego na przestrzeni tych lat nie spotkałam się z negatywnymi opiniami lub odrzuceniem. Może po prostu nie skupiam się na tym albo nie dopuszczam tego do siebie, bo moja pewność siebie w mojej niepełnosprawności jest już na wysokim poziomie.

Często w swoich przekazach wskazujesz, że strata kończyny jest jak żałoba. Kto był dla Ciebie oparciem, gdy Ty sama przechodziłaś przez ten proces, i czy był moment, w którym czułaś się w tym całkowicie osamotniona, mimo obecności bliskich?

– Najważniejszą osobą, która była przy mnie, była oczywiście moja mama, która tę żałobę przechodziła razem ze mną. Wiem, że też bardzo mocno ją przeżywała. Było dla mnie ważne, że nie byłam w tym wszystkim sama. Jednocześnie amputacja dotyczyła mnie i mojego ciała, więc na pewno była to dla mnie ogromna strata. Osamotniona nie czułam się, ale tak jak już wspomniałam, brakowało mi takiej Klaudii, do której mogłabym się zgłosić i która przeprowadziłaby mnie przez cały proces amputacji i powrotu do aktywności. Myślę, że właśnie tego mi brakowało: żebym mogła zadzwonić, spotkać się, zapytać, co będzie dalej i jak to może wyglądać. Na pewno byłoby mi dużo lżej.

Amputacja nie zakończyła u mnie trudnego etapu. Wydawałoby się, że zakończyła walkę o życie, a tak naprawdę otworzyła etap walki o funkcjonowanie. Nie było wtedy ani takiej fundacji, ani takiej Klaudii, więc same z mamą przecierałyśmy szlaki protezowania. Słyszałam różne opinie, np. że nie będę chodzić z takim trudnym kikutem albo że to moja wina, że nie chodzę, bo jestem za gruba, że mam zacisnąć zęby i chodzić. Mogłabym przytoczyć jeszcze wiele takich, powiedzmy sobie szczerze, mało empatycznych komentarzy. Czułam się często bezradna, bo proces protezowania i powrotu do aktywności okazał się żmudny i wręcz bezskuteczny. Na szczęście metodą prób i błędów udało mi się znaleźć odpowiednie osoby i metody oraz dojść do rozwiązania moich bolączek. Trwało to długo, łącznie jakieś 2 lata, zanim faktycznie zobaczyłam efekty. Gdy udało się zebrać pieniądze na dobrą protezę, uczyłam się chodzić rok, zanim poczułam, że mogę odstawić kule. Oczywiście nie stało się to z dnia na dzień, bo proces wykonania protezy, rehabilitacji i nauki chodu trwał długo, ale po tym trudnym etapie w moim życiu w końcu się udało. Muszę przyznać, że całkiem sporo przeszłam w życiu, ale moja historia pokazuje, że jest nadzieja na lepsze jutro!

Dotyk, ciepły piasek na plaży, trawienie temperatury wody podczas kąpieli – to bodźce, które odbieramy stopami. W jaki sposób rekompensujesz sobie brak tych wrażeń czuciowych w jednej z nóg i jak odnajdujesz sensualność w innych bodźcach?

– Wiem, że może się to wydać dziwne, bo dla mnie też jest to niesamowite, ale im dłużej chodzę w protezie, tym mam wrażenie, że czuję podłoże coraz wyraźniej. Myślę, że umożliwia to nowa technologia, a bardzo pomaga w tym też prawidłowe, dokładne dopasowanie leja protezowego, do którego wkłada się kikut. Dzięki dobremu połączeniu kikuta z protezą czuję, gdzie i na czym stoję, czy jest to piasek, kamienie, trawa czy asfalt.

Opowiem o wspaniałym doznaniu, które przeżyłam po 17 latach życia z protezą, gdy w mojej nowej, wodoodpornej protezie pierwszy raz w życiu miałam szansę wejść do morza. Ojjj… to było niesamowite! Po pierwsze, piasek osuwający się spod stóp, po drugie, woda i jej siła, którą czuć naprawdę mocno. To uczucie dało mi tyle radości, że czekam już na kolejny raz, aby znów poczuć wodę pod stopami.

Kobieta stojąca w wodzie z protezą nogi

Ciało człowieka zmienia się z biegiem lat. Jak myślisz o swojej przyszłości i starości w kontekście sprawności, zużywania się stawów i kręgosłupa? Czy planujesz swoje życie na 20–30 lat do przodu inaczej niż osoby w pełni sprawne?

– Staram się żyć tu i teraz i nie myślę, co będzie, bo my możemy sobie planować, a czasem z tych planów nic nie wychodzi. Staram się czerpać z życia, ile tylko mogę. Na pewno ważne są rehabilitacja i utrzymywanie sprawności oraz dieta, tego w miarę możliwości staram się pilnować. Jeśli chodzi o stawy i kręgosłup, potrzebuję po prostu protezy i tego, żeby być aktywną i się ruszać, aby na stare lata być w miarę możliwości także sprawną.

To, co może spędzać mi sen z powiek i myślę, że nie tylko mnie, to zużywanie się protezy i to, że co kilka lat trzeba ją wymieniać, bo tak jak wszystko niestety się zużywa. A koszty nie są małe, szczególnie w przypadku zaawansowanych rozwiązań. Na szczęście jest coraz więcej programów instytucjonalnych, fundacji, z których można skorzystać, ale jednocześnie jest też coraz więcej osób potrzebujących. Chyba właśnie koszty protezowania, rehabilitacji i leczenia są najtrudniejsze, bo często nawet dla osób normalnie pracujących pozostają nieosiągalne. Szkoda, że te najnowsze rozwiązania nie są dostępne dla wszystkich.

Na szczęście sporo zmieniło się w Polsce na plus w kontekście dofinansowań z instytucji publicznych, jednak widzę, że wciąż jest wiele kwestii, które można poprawić i dostosować do faktycznych potrzeb. Z drugiej strony jest to pole do działania dla mnie, stąd pomysł na fundację, aby uświadamiać i poprawiać te realia w Polsce, abyśmy zbliżali się do tego, na co w innych krajach mogą liczyć osoby po amputacji. Działamy!

Jeśli ktoś potrzebuje wsparcia przed zabiegiem amputacji lub po nim, zapraszam na stronę Fundacji www.robonoga.pl . Co ważne, można też przekazać tę informację komuś, kto takiego wsparcia właśnie potrzebuje.


Autor: Rafał Remont

Źródło: Głos Miasta – NIEZALEŻNE MEDIA LOKALNE https://www.glos-miasta.pl/stracila-noge-jako-16-latka-dzis-pomaga-innym-odnalezc-sie-po-amputacji-brakowalo-mi-takiej-klaudii/

Brak komentarzy

    Dodaj komentarz

    Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *